X
Achter The Pet Expert zit geen groot bedrijf, geen marketingverhaal en geen snelle oplossing, maar gewoon ik. Een konijneneigenaar die ooit zelf met haar handen in het haar zat, een wetenschapper die alles tot op celniveau wil begrijpen, en iemand die al meer dan twintig jaar tussen dieren leeft, leert en probeert het elke dag een beetje beter te doen.
Alles wat ik vandaag doe, van advies tot voedingsproducten, is begonnen vanuit dezelfde eenvoudige gedachte: als we dieren begrijpen, kunnen we zoveel problemen voorkomen. En voor mij begon dat verhaal bij konijnen. Bij dieren die vaak onderschat worden, maar die mij meer geleerd hebben dan eender welke studie ooit had kunnen doen.
Waar het voor mij allemaal begon…
Al van sinds dat ik een kind was, kan ik mij geen moment herinneren dat er geen dieren aanwezig waren. Zelfs toen, meer dan 20 jaar geleden, was ik een geboren dierenvriend. Een typisch kind dat liever buiten met haar handen in het gras zat om de omgeving te bestuderen. Ik kon mij echt verliezen in dingen willen begrijpen, van encyclopedieën over dinosaurussen tot het uittekenen van de volledige anatomie van dieren op 9-jarige leeftijd. Mijn doel was telkens om elk detail te kunnen begrijpen.
Dieren waren voor mij nooit gewoon “huisdieren”, maar individuen, persoonlijkheden, dieren met hun eigen wil en hun eigen grenzen en noden. Ergens voelde ik dat intuïtief al heel vroeg aan, nog voor ik daar woorden of wetenschappelijke theorieën voor had.
Waarom een klein hokje nooit juist voelde (dus deed ik mijn eigen ding).
Ik had al snel door dat de toenmalige manier van konijnen houden – dat typische kleine hok met 2 verdiepen- niet correct was. Ik kon op dat moment mijn visie nog niet onderbouwen met wetenschappelijke kennis, studies of data. Maar als je écht kijkt naar een konijn, dan zie je het gewoon: ze willen rennen, onderzoeken, knabbelen, graven, contact maken, zich veilig voelen, keuzes kunnen maken, en vooral… ze willen niet hun hele leven in een kleine rechthoek doorbrengen.
Dus al snel deed ik mijn eigen ding door ze te trainen, ze los te laten lopen en samen een band op te bouwen. Zo koppig ben ik wel.
Uiteraard heb ook ik fouten gemaakt, zoals elke eigenaar die al doende moet leren. Toch had ik als kind al wel dit inzicht om dieren te observeren en op basis daarvan te beoordelen wat ze nodig hadden. Per individu, in plaats van de standaard te volgen. En dat is één van de aspecten die mij tot op vandaag het meest typeert: ik kijk niet naar “wat hoort”, ik kijk naar “wat werkt”, en vooral naar “wat heeft dit specifieke dier nodig”.
En ik weet dat veel konijneigenaren dat zullen herkennen. Dat moment waarop je denkt: ik heb een handleiding gekregen, ik heb de standaardadviezen gevolgd, en toch voelt het alsof mijn konijn iets probeert te vertellen wat niet in dat standaardplaatje past. Dat gevoel van “er klopt iets niet” is vaak het begin van echte verandering.
De tunnelvisie waar je je niet eens bewust van bent
Op latere leeftijd begon ik te merken dat de standaarden nog niet zo heel veel veranderd waren voor deze dieren. Soms beland je echter in een tunnelvisie. Je denkt: bij mij gaat het goed, dus het zal wel oké zijn. Je ziet namelijk niet altijd hoe het er buiten jouw bubbel aan toe gaat. Tot het moment dat je verder kijkt, andere verhalen hoort en in asielen komt. Tot het besef dat konijnen nog steeds als “makkelijk huisdier” worden beschouwd.
En dat begon bij mij steeds harder te wringen. Hoe meer ik keek, hoe meer ik zag dat konijnen verkeerd begrepen worden, dat hun gedrag verkeerd geïnterpreteerd wordt, dat kennis vaak tekortschiet, dat voeding soms als bijzaak wordt gezien. Daardoor missen ze op zoveel manieren de kans op een kwaliteitsvol leven.
“Als een ander mij niet kan helpen, dan zorg ik zelf voor een oplossing.”
Door zelf konijnen te houden, botste ik ook op de beperkingen in de beschikbare kennis. Zowel op medisch als gedragsmatig vlak merkte ik op hoe schaars de kennis is rond konijnen, of beter gezegd: er is wel informatie, maar die is vaak versnipperd, verouderd, of gebaseerd op aannames. Als je een konijn hebt met een bepaald probleem, een koppeling die niet goed verloopt of een konijn met een aanhoudende darmproblematiek, dan heb je niets aan algemene tips. Dan is er nood aan inzicht, aan onderbouwing en aan iemand met kennis en ervaring die mee kan nadenken.
Ik ben een type persoon dat niet bij de pakken blijft zitten. Als een ander mij niet kan helpen, dan zorg ik zelf voor een oplossing. Daarin kan ik echt ver doorzetten, want dan wil ik echt alles over het onderwerp weten. Ik wil begrijpen hoe iets werkt en ik ben ontzettend leergierig.
Dus ben ik mij intens gaan verdiepen om mijn eigen konijnen te helpen. Niet via dokter Google, maar via wetenschappelijke databanken die ik tot mijn beschikking had. En dat is ook iets wat ik vandaag nog zo belangrijk vind: er circuleert zoveel “goedbedoelde” info online, maar bij konijnen (en zeker op het vlak van voeding en gezondheid) kan dat “goedbedoelde” net het probleem zijn. Het geeft een vals gevoel van zekerheid, met soms grote gevolgen.
En voor je het weet botst een collega of vriendin op problemen met zijn/haar konijnen en krijg je de vraag of je eens wil meekijken. En dan nog iemand. En nog iemand. Helpen zit nu eenmaal in mijn natuur, zowel voor mens als dier, dus natuurlijk zeg ik volmondig JA.
Met dieren werken, verandert je blik (en je hart).
Al sinds mijn tienerjaren hielp ik in dierasielen als vrijwilliger. Op een gegeven moment ben ik overgestapt van ‘algemene’ asielen naar asielen effectief gespecialiseerd in konijnen. Daar leerde ik ontzettend veel. Niet alleen over konijnen zelf, maar ook over mensen, over de realiteit, over hoe snel iets mis kan lopen wanneer er ergens een schakel ontbreekt in kennis of begeleiding.
In asielen zie je alles. Je ziet koppelingen die fout lopen (en hoe heftig dat kan zijn). Je ziet medische problemen die te laat worden opgemerkt. Je ziet medische nazorg die niet klopt. Je ziet konijnen die als “onhandelbaar” bestempeld worden, terwijl ze in werkelijkheid gewoon bang, pijnlijk, gestrest of totaal onbegrepen zijn. Je ziet gewichtsschommelingen omdat de voedingsstandaarden niet helemaal stroken met wat het individu nodig heeft. En dat zie je ook in huis, bij je eigen konijnen. Althans, dat was bij mij toch zo.
Je ziet eigenaars in twee uitersten: mensen die de zorg niet meer aankunnen, en mensen die álles doen voor hun konijn, maar gewoon niet de juiste kennis hebben om de puzzel te leggen. Ik ken dat gevoel van machteloosheid als eigenaar. Been there, done that. Het gevoel dat je met je handen in het haar zit en niet weet wat doen.
Waarom specifiek konijnen?
Ik heb een groot hart voor alle dieren, maar bij konijnen voelde ik echt dat de kennis en de verzorging ervan enorm achterstond. Daar kon ik niet mee leven, want mijn liefde en passie voor deze dieren is groot. Voor mij voelde het dan ook als: als niemand het doet, moet ik het doen. Deze dieren verdienen zoveel beter, ze verdienen een stem.
Konijnen zijn zo’n bijzondere combinatie: zachtaardig, gevoelig, slim, sociaal, … Maar tegelijk zijn het prooidieren, waardoor ze net veel subtieler communiceren dan bijvoorbeeld een hond. En dat maakt dat ze vaak verkeerd gelezen worden.
En van het een kwam het ander. Naast veel verdieping heb ik ook de opleiding konijndeskundige afgerond en talloze bijscholingen gevolgd. Tegelijk bleef ik ervaring opdoen met mijn eigen dieren, maar ook in asielen en overal waar ik kon helpen. Niet omdat een diploma een vereiste was, maar omdat ik altijd op zoek ben naar meer inzicht, meer nuance, meer kennis en meer ervaring.
Waarom specifiek voeding voor konijnen?
Dit aspect komt voort uit mijn andere grote passie, namelijk wetenschap en mijn onverzadigbare leergierigheid. Mijn dagelijkse job draaide om onderzoek binnen voeding, diervoeding en technische toepassingen, waardoor mijn kennis rond biochemie en biologie zeker uitgebreid was. Ik ben afgestudeerd als biotechnologe, en ook hier gaat mijn liefde voor wetenschap terug naar mijn kindertijd. Aangezien biotechnologie zo’n brede kennisbasis biedt, was dit voor mij de perfecte keuze.
Onbewust begon ik mijn kennis als voedingswetenschapper te linken aan mijn passie voor konijnen. Dat ging helemaal vanzelf. Als ik iemand hoorde praten over vers gras voor konijnen, linkte ik dit aan de analyses van gras die we zelf hadden uitgevoerd en dacht ik na over hoe dit zich vertaalde naar een organisme. Daar viel de biochemie en het functioneren van een lichaam volledig op zijn plek.
Hoewel dit voor mij vanzelfsprekend was, werd die kennis door mensen rondom mij met konijnen erkend. Dat was een belangrijk moment: ik begon te beseffen dat wat ik “gewoon logisch” vond, eigenlijk iets is waar veel mensen naar op zoek zijn. Iemand die voeding niet ziet als een simpel lijstje (hooi, groenten en pellets), maar als een complex samenspel dat rechtstreeks invloed heeft op het hele lichaam, op gedrag, op herstel en op het welzijn van het dier als geheel.
Voeding doet veel meer dan dat wij er waarde aan hechten in de maatschappij. En zeker voor een dier dat de ‘eerste’ voedingsbron eet, namelijk de pure plant. Konijnen zijn letterlijk gebouwd rond fermentatie, rond vezels, rond een darmstelsel dat tegelijk kwetsbaar en briljant is. En toch behandelen we voeding soms alsof het “een bijzaak” is, terwijl het net de basis is.
Ik begon te beseffen dat ik over meer kennis beschikte dan er momenteel beschikbaar was in de konijnenwereld, maar vooral dat eigenaren en professionals net op zoek waren naar deze kennis. Al snel kreeg ik best veel vragen rond voeding en vanzelfsprekend ging ik hier helpen waar ik kon.
Het volledig besef kwam toen ik via mijn bijberoep en rol als pleeggezin voor asielen konijnen in huis kreeg die veel zorg nodig hadden. Pas toen voelde ik echt hoe waardevol deze kennis kan zijn in de praktijk.
Toen besefte ik: wat nodig is, bestaat gewoon niet!
Toen merkte ik dat alles wat ik nodig had om die dieren te kunnen helpen, gewoonweg niet (specifiek) voor hen bestond. De beschikbare middelen waren niet geschikt of bestonden niet. Vaak ging dit dan over voeding en supplementen.
Als je dan zo’n konijn aankijkt, een dier dat al zoveel heeft meegemaakt, dan is opgeven geen optie. Dus toen zat er voor mij maar 1 ding op: het zelf gaan maken in mijn keukentje. En dat werkte. Niet meteen perfect, maar het werkte. Ik zag wat het deed, en bleef verbeteren, keer op keer, net zolang tot ik er honderd procent tevreden mee was. Daar ontstond, toen nog onbewust, The Pet Expert.
De fundering van een heel aantal producten bestond dus al jaren voor The Pet Expert, meer bepaald de producten ervan, bestonden. Dat wil ook zeggen dat de producten die ik ontwikkeld heb, stuk voor stuk gebaseerd zijn op cases waar ik zelf mee in aanraking ben gekomen in de praktijk. En dat is ook waarom ik zo hard geloof in wat ik doe: het is geen theorie, geen verzonnen concept, maar iets dat voortkomt uit echte dieren, echte situaties, echte noden.
Ik heb alle kanten van het verhaal gezien, van de volledige cyclus. Ik ben zowel betrokken en ervaren eigenaar, als een ambitieuze voedingswetenschapper. Ik ken de mooie kanten van de wetenschap, maar ook de beperkingen ervan. Als asielvrijwilliger zie ik de verhalen van mensen die de zorg voor hun dieren niet meer aan kunnen. Anderzijds vang ik ook konijnen op van eigenaren die alles voor hun konijn doen, maar waarbij het gebrek aan kennis de zorg belemmert. Ik begrijp de medische wereld, maar ook de natuurlijke kant zoals het herborisme. Alles draait om samenwerking.
Als je enkel wetenschapper bent, zie je vaak maar één kant van het verhaal. Dan zoek je naar oplossingen binnen je eigen kennis en expertise. Zo ontstaat het risico dat je belemmerd wordt door je eigen tunnelvisie. Ik heb bewust gekozen om me niet te laten belemmeren. Om voor meer open te staan en verder te kijken. Ik kijk breed, maar niet vaag. Ik ben open, maar niet goedgelovig. Ik combineer praktijkervaring met wetenschappelijke onderbouwing.
Daarnaast heeft ook mijn eigen gezondheid mij geleerd hoe belangrijk voeding is voor mens en dier. Hoeveel je er mee kan voorkomen op gezondheidsvlak, maar ook de levenskwaliteit kan verbeteren en soms zelfs genezen. Dat is geen magisch verhaal en ook geen “one size fits all”, maar het is wel een realiteit die ik zowel professioneel als persoonlijk heb leren respecteren. Voeding is geen detail, het is de fundering waarop alles steunt.
Je kan mij een beetje zien als de tussenpersoon die de brug kan maken tussen wetenschap en praktijk. Eén ding is zeker: ik ben nooit uitgeleerd.
Ik ben Meggie en…
Ik neem jou en jouw konijn serieus!
Ik kijk naar het unieke individu.
Ik ben eerlijk en stop niet bij de standaardantwoorden.
Ik geloof dat als wetenschap en praktijk écht samenkomen, met je hart op de juiste plaats, je zoveel kan betekenen voor het welzijn en de levenskwaliteit van konijnen.
Uiteindelijk is dat waarom ik doe wat ik doe, dat is waar ik voor sta. Als mens, wetenschapper en konijndeskundige. Elke eigenaar en elk konijn, waarbij ik de kans heb gekregen om hen te begeleiden, heeft me gebracht tot waar ik nu ben. En daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.
